बन्दुकको गोलीले शरीरमा घाउ बनाउँछ, तर सरकारको गैरजिम्मेवार बोलीले नागरिकको मन, विश्वास र भविष्यमा घाउ बनाउँछ। गोलीको पीडा समयसँगै कम हुन सक्छ, तर सत्ताको असंवेदनशील अभिव्यक्ति, जनताको दुःखप्रतिको बेवास्ता र जिम्मेवारीबाट पन्छिने प्रवृत्तिले दिएको चोट लामो समयसम्म रहिरहन्छ।
सरकारको प्रत्येक शब्द केवल एउटा अभिव्यक्ति होइन, त्यो राज्यको सोच, नीति र नागरिकप्रतिको जिम्मेवारीको प्रतिबिम्ब हो। त्यसैले सत्तामा बसेकाहरूले बोल्ने प्रत्येक शब्दले नागरिकमा आशा जगाउनुपर्छ, निराशा होइन; विश्वास निर्माण गर्नुपर्छ, अविश्वास होइन; समाधान दिनुपर्छ, विवाद होइन।
जब जनता महँगी, बेरोजगारी, कमजोर सार्वजनिक सेवा, भ्रष्टाचार र अनिश्चितताले थिचिएका हुन्छन्, त्यतिबेला सरकारको असंवेदनशील बोली नागरिकका लागि अर्को चोट बन्न पुग्छ। पीडामा रहेका नागरिकलाई उपेक्षा गर्ने, प्रश्न उठाउनेलाई दोष दिने र आलोचनालाई शत्रुता ठान्ने प्रवृत्तिले लोकतन्त्रलाई कमजोर बनाउँछ।
लोकतन्त्रमा सरकार जनताभन्दा माथि हुँदैन। सरकार जनताको सेवक हो, मालिक होइन। त्यसैले जनताको आवाज सुन्नु, प्रश्नको जवाफ दिनु र आफ्ना निर्णयप्रति जवाफदेही हुनु सरकारको पहिलो कर्तव्य हो। पदले अधिकार मात्र दिँदैन, त्यससँग उत्तरदायित्व पनि जोडिएको हुन्छ।
इतिहासले बारम्बार प्रमाणित गरेको छ—जनताको विश्वास गुमाएको सत्ता धेरै समय टिक्दैन। बल, प्रचार र प्रभावका माध्यमबाट केही समय वास्तविकता ढाक्न सकिएला, तर सत्य र जनमतलाई सधैँका लागि दबाउन सकिँदैन। अन्ततः नागरिकको विश्वास नै लोकतान्त्रिक शासनको सबैभन्दा ठूलो आधार हो।
त्यसैले सरकारले आफ्नो बोलीमा संयम, व्यवहारमा संवेदनशीलता र काममा परिणाम देखाउन आवश्यक छ। किनकि बन्दुकको गोलीले एउटा शरीरलाई मात्र घाइते बनाउन सक्छ, तर सरकारको गैरजिम्मेवार बोलीले एउटा समाजको आत्मविश्वासलाई कमजोर बनाउन सक्छ।
आज राष्ट्रलाई विभाजन गर्ने होइन, जोड्ने बोलीको आवश्यकता छ। जनतालाई होच्याउने होइन, सुन्ने सरकार चाहिएको छ। प्रश्नबाट भाग्ने होइन, जवाफ दिने नेतृत्व चाहिएको छ। किनकि सत्ताको शक्ति बन्दुकमा होइन, जनताको विश्वासमा टिकेको हुन्छ।
